Пралескі

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Пралескі
Верш
Аўтар: Уладзімір Жылка
1921
Крыніца: http://rv-blr.com/pages/versh_view.jsp?vershId=6552


Маці-зямля радзіла іх
Ад першых пацалункаў сонца.
Між зёлак леташніх, сухіх
Яны ў бары ўзышлі ў старонцы.

Шумяць шторазу весялей
Над імі хвоі аб прадвесні,
І вецер штодня ласкавей
Іх песціць і пяе ім песні.

І хоць зімы відаць сляды,
Яшчэ марозіць часам ночкай,
Ды больш не страшаць халады.
І верыш мілым сінім вочкам;

І любы так бясконца мне
Яны, з усмешкай ціхай дзеці…
Пара іх, кволых, праміне,
Прайдуць яны, як ўсё на свеце.

Але ўжо мкне душа мая
У сіню даль, за пералескі,
І ў сэрцы ўсходзяць — чую я -
Тугі вяснянае пралескі.

(1921)