На рэчцы

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
На рэчцы
Верш
Аўтар: Якуб Колас
Крыніца: http://yakubkolas.ru/category/vershy


У бераг высокі, дзе лозы растуць,
       За хвалямі хвалі бягуць,

І ўсхліпвае рэчка ў пясках залатых,
       Як маці па дзецях сваіх.

І ў беразе вербы злучаюць свой сум
       У гэты нярадасны шум.

І неба маркотна, і хмары плывуць,
       Іх слёзы на землю цякуць…

Прыбіты вадою на срэбраны гак,
       Ляжыць невядомы бядак,

Ваяка-салдацік ад дому ўдалі…
       Яму не знайшлося зямлі!

Эх ты, небарака! То, знаць, па табе
       Усё вецер сумуе ў вярбе,

І рэчка у хвалях-жалобе бяжыць,
       І смутак імглісты ляжыць…

Ды рэчка заціхне, і вецер засне,
       І ласкаю неба зірне,

І ўсё супачыне, спазнае час свой.
       А людзям ці будзе спакой?

(1916)