Старонка:Zhylunovich Belaruskaja literatura.pdf/24

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Узнікла праблема ў вычытцы гэтай старонкі


"Ня прашу спакою, ня прашу забыцьця,
Бо жыцьціо заусюды у цышы замірая, —
А прашу я буры, бо із буры жыцця
З сілаю магучай біцца пачыная".

X

Але калі Колас, Купала, Ціотка, Гартны і шмат іншых імяу у сучас-най беларускай літэратуры з'яуляюцца прадстаунікамі самавітасці, вышау-шымі з гушчы народу, з сям'І селян і. работнікау, Божаю ніласцю нада-раных з нараджаньня талентамі ля выяаы душы самога народу, яго пера-жываньняу, пачуцьця і жаданьняу—та Максім Багдановіч—паэта з усім іншаго тыпу—ен паэта дасканалы інталігэнт, усебакова свядомы, з вялікімі задаткамі нязвычайнаго дару, падмацаванаго шырокім пазнаньням — ен зразу ж Ідзе сьвядомай дарогаю сваей, асабісцай—Індывідуальна—рауную-чы да усей грамадкі народных паэтау.

Максім Багдановіч радзіуся у1892 годэя у сям'і вучыцяля з Гродзян-шчыны І доля яму з маладых гадоу папрыяла, бо дала можнасць вучыцца, багаціць укладзяны з роду талент, шырыць І глыбіць яго. Яму удалося скончыць ніжэйшую школу і перабрацца у вышэйшую у Яраспаускі Ліцэй. 3 двух гадоу ен быу разлучан з бацькаушынай—Беларусяй I жыу на чу-жыня, але ужо с часу свайго сьвядомаго жыцьця затужыу аб ей. Цяга да роднай краіны абуяла ім, і ен рвауся ла яе. Нявеяаньня ж роднай мовы— мкога прашкодзіла яму. Дзякуючы сваей здольнасці, ен саматугам, з кні. жак і газэт, тэаратычна аавучвая родну» мову I начыная пісаць беларус-кія вершы. Гэта яму удаецца I творы зразу выходзяць чыстымі ды здат-нымі. Артыста у душы, іон пачуцьціо красы, багатая і буйная, мастацня выліу у свае творы. I творы яго ка арыгінальнасці і па дзіунум сплету рожных хворм—цудоуны і асабісты у беларускуй літэратуры.

Янка Купала узбагаціу беларускі слоунік многімі пекнымі словамі у сваіх творах—Максім жа Багдановіч—хвормамі верша. У выпушчаным зборніку яго вершау пераважваюць сонэты, за імі у прыгожум знізку ідуць мала ужываныя пэнтраменты, зграбныя трыолеты, музычныя рондо, октавы, тэрцыны. Усе гэта ен старауся рабіць, каб дасягнуць найбольшай гібкасц роднай мовы, найрожняйшаго выхілу. і нельга сказяць, каб ен гэтаго ня зрабіу.

Ля прыкладу колькі яго вершау:

Т р ы о л е т:

Калісь глядзеу на сонца я,
Мне сонца асляпіла вочы.
Ды што мне цемень вечнай ночы:
Калісь глядзеу на сонца я!
Няхай усе з мяне рагочуць,
Адповець вось ля іх мая:
Калісь глядзеу на сонца я,
Мне сонца аслипіла вочы!