|
З узгорка ў лагчынку дарожка зьбягае.
Дубы наабапал стаяц ь.
А хвалі крынічныя — хто іх там знае —
Аб чымся, знаць, важным шумяць.
І хвоі-суседкі і смутныя ёлкі,
Бы ўдовы, стаўпіліся тут:
Даведацца хочуць і травы і зёлкі
Навін, што прышлі ў гэты кут.
І ўсе неспакойны і ўсе засмучоны,
Бы нечага боязна ўсім,
А вецер-задзіра, гудзе, як шалёны,
І вые над лесам пустым.
Хвалююцца дрэвы, а красачкі ў скрусе
Зямлі адбіваюць паклон.
„Ня бойцеся“ з неба гукаюць ім гусі:
„Ня вечны зімовы палон…“
З узгорка ў лагчыну шыбуе дарога,
Стаяць наабапал дубы.
Між дрэваў і красак пануе трывога,
І цені снуюцца журбы.
1914 г.
|
