Старонка:Zbor t1v1 1928.pdf/245

НАША ВОЗЬМЕ

Мы ходзім, спатыкаемся,
Бадзяемся, як п‘яныя,
Мы з голадам зрадніліся,
Худыя, абарваныя.

Асьмеяны, аблаяны,
Гразёю мы замазаны,
Багатымі мы скрыўджаны,
Няволяю мы зьвязаны.

Ў балоты мы адціснуты,
Загнаны мы у шчыліны,
І вочы нам завязаны,
І вушы нам зачынены.

Адно мы добра ведаем:
Хоць вечна мы блукаемся,
А ўсё-ж такі хоць некалі,
А праўды дапытаемся.

1908 г.