Старонка:Rodnyja zjavy 1914.pdf/188

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гэта старонка не была вычытаная

шлівые вочы Кандрата Гоцкі акінулі мужчын.

— Начальства з розумам цалуецца, — сказаў ён.

— А тож я не начальства?! — павярнуў стараста малапаслушную галаву ў бок Кандрата.

— Хто-ж гаворыць, штэ ты не начальства? Хіба ня ведаем? Ці ня ты з нас падаткі бярэш? — Стараста нізка апусьціў галаву і слухаў, і ў тых мяйсцох, дзе патцьверджалася яго начальства, ён здаволенна ківаў галавой.

— Ці ня ты гоніш нас на работу?—гаварыў далей Кандрат, а стараста зноў скалыхнуў галавою.

— Ці ня ты павесткі нам патпісываеш і завераеш?

На стараставых губах зьявілася шчасьлівая ўсьмешка.

— І ты разумны, Кандрат! ты і Мікіта. Гавары далей.

Ці не цябе гэта Сальвось Кастантынаў гнаў з млёнам праз ўсю вуліцу? — Тут стараста ўзьняў на Кандрата вочы.

— Што?! — спытаў стараста. — Мужчыны зарагаталі.