Pierad zimoj. Skora ů poli zabušuje, |
Busieł.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_19.png/100px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_19.png)
Zimka natchodzić, źwisli tumany, a wiećier krucić i świšče. Na niebie ciomnych chmar karawany…
Busieł uźniaǔsia i zadumany papłyů pawolna na ržyšče. Sieǔ i klakoče padniaůšy nohu, dyj žmuryć ciomnaje woka. Peŭnie jon dumku ůzdumaŭ hłyboka, ǔžo wybiracca ŭ darohu.
Wosieńniu.
Nima wiesialej pary abmałotu! Lohkaja, družna sporycca rabota; ůtoryć jej recho lasoǔ i palej, bytcym kryčyć: — Hej-že chutčej! Hej-že chutčej! — Hołas panadny, kaho jon razbudzie, mabyć, jamu dzień ceły wiasioła ǔžo budzie. Z asieci raspiortaj pára šuhaje, — niechto ǔ piečy ahoń papraŭlaje, a na taku cieni mihciać, dy capy, jak muzyka, treščać.
Prykazki: Ludzi rady letu, a pščoły kwietu. Pakul sonce ǔzojdzie, rasa wočy wyjesć. Swaja strecha, swaja ǔciecha. Što pasieješ, toje i pažnieš.
Maładźba. Cupu-łupu, cupú-łupú, capom snapù.