i kamieńna. Strechi bywajuć s sałomy, z hontu, dranic, blachi i kachli. Adny damy nizkije, inšyje majuć pa dwa — try i bolej — pawierchi.
Da budawańnia damoǔ treba cieślaroǔ, mularoŭ, ślesaroů, šklaroŭ, kamienaciosaǔ, malaroŭ, stalaroŭ i ich pamočnikaŭ. Chaty pawinny być prastornyje, suchije, jasnyje, čystyje i ciopłyje. U chatach ciesnych, ciomnych, wochkich i nieachajnych niezdarowa žyć.
Maja chatka. Biedna maja chatka, padwalina zhniła, |
Addzieł II.
U školi
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_7.png/150px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_7.png)
U školi nie tak, jak doma. Dzieci sidźiać u łaŭkach. Kožny wučeń maje swaju knižku, swoj sšytok i kałamar s čarniłam, swaju absadku s piarom i ałuwok. Pierad laŭkami staić wialikaja, čornaja daska. Na jej pišuć biełaj krejdaj. Kala daski staić stoł i kresło wučyciela. Na ścienach wisiać abrazy, malunki i mapy. Wučyciel zadaje zadačy. Wučni wypaŭniajuć ich. Pačynajučy i kančajučy wučeńnie dzieci molacca.
Akulary. Julcia bačyła, što babka čytaje praz akulary, padyjšla da babki i skazała: „Kupi mnie, babka, akulary. Ja chaču jak i ty čytać knižki“. — „Dobra, — skazała