najčaściej byli čužymi i źmiestam i nastrojem, što łunaŭ ad henych knižnic. Najčaściej arhanizawaŭ heta ksiondz, pani ci panienka z susiedniaha dwara. Nie wyklikali henyja knižnicy masawaje pracy, nie pašyrylisia jany zašmat. Zatoje wielmi časta zabrali bolš žywych adzinak i papsawali ich u niekatoraj miery, dziela taho, što aświeta hetkaja adłučyła ich ad hramady, wykasawała ŭ niekatoraj miery z supolnaści, pryščapiŭšy čužyja asiarodzišču dumki i idei.
Nie! Sapraŭdnaja, dobraja biblijateka nia budzie takoju. Jana ŭzhaduje hramadzianina świedamaha, adkaznaha za siabie i za swaju rolu pierad historyjaju. Akančalna kožny z nas heta ŭ niekatoraj miery budaŭničy padziejaŭ swaich i swajho narodu.
Kazać u nas siańnia ab wybary knižak, ab układańni katalohu, chacia sprawa wielmi i wielmi wažnaja, dawoli trudna. Kožnaja našaja knižnica miecimie bolš-mienš toje, što možna dastać u rodnaj mowie. Charaktar tady biblijateki wyznačajecca nasampierš tym, što jana biełaruskaja. Cieraz biblijateku čytač chaj nawučycca ŭsiaho, ab swajoj staroncy, ab jejnaj minŭščynie, ab jejnym prastory, ab nasielnictwie, ab słaŭnych zmaharoch, ab šlachoch, jakimi ludzi chadzili, majučy na ŭwiecie dolu swaich. Cieraz biblijateku treba, kab čytač moh znajści kantakt z šyrokim świetam, kab lepš moh zrazumieć swajo pałažeńnie, kab lepš moh ujawić, pašto i našto toje ŭsieńkaje, što bačać jahonyja wočy.
Niezaležna ad kolkości i jakaści knižak, treba kab byŭ u biblijatecy zaŭsiody kataloh. Kataloh — heta pakazalnik imknieńniaŭ i mahčymaściaŭ kiraŭnictwa biblijateki.
Biblijatekar wielmi wažnaja asoba. Ad jaho šmat zaležyć, jakija knižki buduć čytać, ad jaho zaležyć, jak buduć čytać. Čytać knižki treba nawu-
