которыхъ князю Анъдрею Курпскому выписъ сесь[1] данъ есть. Писанъ у Кнышыне»[2].
Вельмі цікаўны адносіны польска-літоўскае ўлады да маскоўскага эмігранта й тлумачэньне тых прычын, якія выклікалі гэтую эміграцыю з Расеі пры Грозным. Мяркуючы паводлуг дакумантаў Літоўскай Мэтрыкі, мы заўважым, што Курбскі зьяўляўся не адзіночным прыкладам уцёкаў на Літву, і ўсіх уцекачоў у нас прымалі вельмі гасьцінна, асабліва знатных, як кн. Курбскі. Гэткія факты запісваліся нават у летапісу, як напр. пад 1508 г. запісана аб кн. Астрожскім. Князю Курбскаму спачатку было падарана староства ў гор. Крэве, а пасьля — горад Коваль з замкам і ваколічнымі скарбовымі землямі, і вось у якой форме выкладаецца каралеўскі прывілей на гэтую маентнасьць, дараваную Курбскаму ў 1567 г.:
«Жикгимонтъ Августъ и проч. Чинимъ явно симъ листомъ нашимъ всимъ посполите нинѣшнимъ и напотомъ будучимъ, што многіе станы розныхъ народовъ, а наболшъ народъ хрестіянскій съ подданства князя Московского утисненый и уближенья[3] вольностей шляхетскихъ, которыхъ подъ панованьемъ его, пана своего, для вставичныхъ долеглостей вытерпѣти не могутъ, подъ зверхность[4] и панован не нашо горнучи до службъ нашихъ господарскихъ ся утекаютъ, яко князь Андрей Михайловичъ Курпскій, будучи во оной земли зъ дому своего старожитнаго, а слышачы и достаточную вѣдомость маючи о щодробливости ласки нашое господарское, которую есмо ко всим подданымъ панствъ нашихъ ховати звыкли, оставивши вси имѣнья и маетность свою, которую въ земли в. кн. Московского мѣлъ, и опустивши службы его, до которыхъ вызванъ былъ, зъ волею и вѣдомостью нашого господарского и за калейты[5] нашими, ку службамъ въ подданство нашо господарское пріѣхалъ и намъ ся господару поддалъ; а вжо при службахъ нашихъ зъ рицерствомъ нашимъ ку воеванію земли непріятеля нашого кн. Московского посланъ былъ, гдѣ будучи добре, цнотливе, и вѣрне, и мужне намъ господару и рѣчи посполитой служилъ: прото мы, господаръ, хотячи ему за имѣнья и которыхъ онъ для ласки нашое господарское въ земли Московской отъехалъ, нагороженье вчинити и послуги его, которыя намъ, господару, и рѣчи посполитой оказалъ, ласкою нашою господарскою вызнати
