Старонка:Урачыстасьць (1925).pdf/98

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

II

ноччу

І тут, і там, здалёк і зблізку,
Як ў цёмным полі — воўка вочы,
Ў раскілзе доўгай гнутай нізкі
Агні па гораду бліскочуць.
Трапеча лёгкае праменьне
І змрок гусьціць ўвысі ды ўнізе —
На зірк ваччу кладзе адценьне
І зьяў жыцьця да здані блізіць.
Хто іх разьліў, з якой патрэбы —
Пытаеш — мрыюць над дамамі,
Як сьвечкі тыя над трунамі
Ў цалуне чорным, зьвісшым з неба?
І, здэцца, сумам мусіла-б павейваць
І ўзрокі цьмяніцца ў прышчурра,
А то-та ж будзяць ясную надзейнасьць
І позыў — бегчы к ім настрэчу — бураць.

Менск, 12/III-24 г.