Паўстань, спагарджаны наш дух!
Над намі кпілі, зьдзек над намі
Тварылі ўсе, забыўшы грэх.
Цяпер мы робім над панамі
Апошні суд, суд не на сьмех…
Агонь і кроў — вось наша кара.
Няхай дрыжыць і гіне кат!
Наш час — ня сон, наш час — ня мара, —
Ня будзе пан і сонцу рад!
Упаў таварыш… Вянок славы
Ён атрымае ў лепшы час.
Няхай сьмяюцца ваўкадавы,
Што меней стала, меней нас.
Гараць дамы гараць архівы,
А ў іх здабыткі ўсіх вякоў.
Ну што-ж? Затое палахлівых
Ня будзе духу ржавых коў!
Гэй, хто ня ўмёр, гэй, сябар працы!
Бяры аружжа і — ў агонь,
Каб адабраць усе палацы,
Што паўзьняла твая далонь!
(„Полымя“ № 2, 1923 г.)
|}
Стальныя словы рэволюцыйнага гімну… „Агонь і кроў“, у чым радзілася муза Аркадзя Моркаўкі, і маглі даць гэтага хараства пабедную музыку… Згодзімся, каб ня быць ні каліва суб‘ектыўнымі, што часткаю гэту выразную рэволюцыйнасьць, мастацкі адшліфаваную, удала пабудаваную… навеялі абставіны таго часу… Згодзімся, далей, што пясьняр нейкую долю гэтага жанру запазычыў у сваіх папярэднікаў, — але ўцалку, бач, уцалку патрэбна, здольнасьць, каб выліць падобны твор? Бязумоўна, бясспрэчна.
