Старонка:Узгоркі і нізіны.pdf/230

І тамака-ж:

У купальскую ноч, у зялёным бары —
У бары пад кудравымі соснамі,
Я спаткаўся з табой…
(Збор. „Вершы“).

ў гэткую-ж самую купальскую ноч —

Над прасторамі вод
Цалаваліся явар з калінаю.
(Збор. „Вершы“).

Паўлюку Трусу жыцьцё нясьціхана сьмяецца сваёю рэзвасьцю, сваім кіпеньнем. Яно перапоўнена пэнтам надзвычайнай сілы. Яно магутнае ў сваёй цнотнасьці, нясьціханым квяценьні. Яно ў „прасторах палёў сінявокіх“ вечна „перазвоньвае“, як „сьпевы жніва“. Наогул уся лірыка поэты — сапраўды, свайго роду, сьпевы. Яны, гэтыя яго сьпевы, так і наводзяць цябе на адпаведны лад, так і падбіваюць пераносіцца туды, дзе —

Ой у полі за гарою
Вечар плаваў у дажынках.
(Збор. „Вершы“).

І там, дзе больш поля, беларускіх шырокіх ніў, там заўсёды гучней Трусаўскія песьні, рачаісьней-натуральней. Там, дзе, „сочна буйныя загоны“, — гэтага соку вельмі многа. У гэтым соку столькі моцы, столькі крэпасьці і водыру!

Наогул, водырам, які прыдае элексыр жыцьця, поўны мэлёдыі песень Паўлюка Труса, ад іх не пахіліцца думка ў бок суму, не навядзе твайго сэрца