МУЗЫКА
(Прысьвячаецца Я. Коласу)
У бязбрэжніцах лёгкакрылых далячынь шлюбавалася неба з зямлёй.
Глыбокія вочы Музыкі, сына сінягрывага Нёмну, пільна ўглядаліся туды… Даль песьціла ў сваіх крышталях усе думы яго сэрца, усе лятуценьні яго вясны.
Бязбрэжніцы далі то падсоўваліся да Музыкі блізка-блізка, да самых грудзей, нібы чароўныя здані ўва сьне. То адсоўваліся ад яго далёка-далёка, і ён бачыў толькі водблескі нейкіх ільдзяных заслонаў.
А часта Бязбрэжніцы вопраткі свае мянялі: то апраналі сарочкі з бялёнага кужалю, то атулялі сябе зялёна-сівымі вэлюмамі дыму-туману, то забаўляліся вялізнымі акулярамі з сіняга шкла. Калі-ні-калі яны ўспыхвалі, нібы ад сораму, макава-палыхаючымі зарніцамі. А бывала, вятрыцы ў ваўняных сьвітках шэрых воблакаў гойдаліся няпрытомныя над Бязбрэжніцамі, кучаравілі зялёныя чупрыны бароў, качаліся па мяккай шэрсьці гучных палёў і, абмакаючы ў Нёмне свае сіва-блакітныя бароды, зноў вярталіся ў бірузовыя пустэчы вольных прастораў.
