Старонка:Смык беларускі (1920).pdf/35

Яна давела і да дому мяне,
Бо і ей на чужой старане
Так ня хочэцца быць як і нам
Дык таскуе, як мы, яна там!

|}

Свіньня і жалуды.

Свіньня, наеўшыся над дубам жалудоў
Заснула смагла, пачэсалася
І, так як іншы між людзей,
Лычом карэняў дакапалася.
Рве карэньня, капае ямы
„Што робіш? — з дуба сакол кажэ —
„Гэтак зглуміш і дуб самы,
„Як паткапаешь — ссохне ляжэ!“
„Дык што, ніхай хоць згіне,
„Абы мне жалудоў падесьці!
„Іх надто любяць свіньні.“
Зарохкала свіньня у рэшці.
Дуб сокалу так гамоне:
„Свіньня свіньнёй і заўсёду.
„Яна ня відзе, што на мне
„Гадуюцца ей жалуды!“

---