у ко̀рчмахъ, штобъ мѣць даходъ, хоць-бы зъ дурно̀сьци и г͆раху̀ ближняго!…
Паўсюду, затымъ и у краи нашымъ, брыдкія вѣльми были дзѣйки г͆арэлки празъ доўги часъ, а ня тутъ мѣста ихъ разказваць падробна, а толька намякну, што дзякаваць Богу, адъ двохъ лѣтъ ужо пакасаваны у сіолахъ усѣ ко̀рчмы и завѣдзянъ такъ называямы „манаполь“ казіонны, съ цэлью, штобъ народъ мѣў мѣньшъ можнасьци пьянстваваць, дурэць, г͆убиць сваѣ пажытки, здароўя и ду̀шу!
Мысль правадаўцы была тымъ большъ святая, што завѣдзяны и папячыцяли, для надзору надъ трезвасьцью народа.
Аднакъ народъ прывыклы зъ прадвѣку да пьянства, николи ня пярасьцяраг͆аны щыра абъ зг͆убныхъ скуткахъ апо̀йства, якъ толька уникли ко̀рчмы, стаў пиць бязабразна, проста на улицы, пры манаполяхъ; стаў буяниць и г͆айдамачыць звѣрска, такъ, што часта адъ таго̀ бываюць краминалы и калѣ̀цтвы, а къ таму разные злые людзи стали тайкомъ дзяржаць у сябѣ г͆арэлку, падманиваць народъ и прадаваць яіо такъ якъ даўнѣй у ко̀рчмахъ, што и г͆рѐшна и ня законна, бо законъ стро̀г͆а таго забараняя.
Отажъ кажны сумленны и растаропны чалавѣкъ павинянъ чурацца г͆арэлки якъ злог͆а ду̀ха и вѣдаць:
