Старонка:Раніца рыкае (1925).pdf/16

ДАЖЫНКАВАЕ

Ой у полі бялявая зорка
ды ключамі бліскучымі звоніць,
а жнейка маладая за ўзгоркам
дажынае разлогія гоні.

Дажынае і песьню заводзіць:
„Ой каціўся вяночак ды з поля“…
Ужо месяц разблутаў паводзьдзе. —
Як бывае ў час гэткі вясёла?!

На галоўку вянок узлажыўшы,
да матулі сьпяшае у хату.
Яе губы румяняцца вішняй
і сэрца трапеча заўзята.

У душы-ж загараецца золак
жытнёва-сялянскай пагоні:
— разьлівайся, дажынкавы солад,
няхай песьню калосяць загоны!