Старонка:Першая навука Закону Божага (1936).pdf/20

ДЗЬДЗДЖ			юЮ
дзеці	дождж	уюн	маю
дзень	сяджу	цюцька	мыю
дзьверы	хаджу	юшка	чую
рэдзька	барджэй	юргіня	пяю
дзядзька	ураджай	Юлька	клею
Сядзіць на кані, а пытаецца, дзе конь. Годзе табе бібікі біць, казаў бацька. Не ўважай на ўраджай, а жыта сей. Два суседы едуць, дзьве суседкі ядуць. Званок у полі дзын-дзын. Вужакі і жабы абуджаюцца на вясну. Дзякуем за хлеб, за соль, за кашу, дый за міласьць вашу. Барбара масьціць, а Мікола гвазьдзіць. Луста ды капуста, ня будзе ў жываце пуста. Паўлюк сеў на крук. Юры пасець каровы, а Мікола коні. Надзьмуўся, як мыш на крупы. Аднаго Юрку ўпусьцілі, і ўся хата заюрылася. На Узьвіжаньня пару — гадзіны і вужакі хаваюцца ў нару. Прыказка. Каб ня ежка, не адзежка, дык была-бы грошай дзежка. Загадка. Маю рогі, маю ногі, як багаты, так убогі ля мяне ўсе сядаюць, — дык скажы, як называюць. Каля ямы сядзяць з кіямі. Каток і козьлік. Там коцік вусаты па садзіку бродзіць, а козьлік рагаты за коцікам ходзіць… І лапачкай коцік ловіць свой хвосьцік, а козьлік сівою трасець барадою.