нага мёртвая, не скрануць, ніяк не магу ісьці… І думаю: як мне жыць такому, з такою нагою?
Нехта барабаніць у вакно:
— Адчыніце!
— А во… — узьнімае галаву тата. — Хто там? — Падыходзіць ён да вакна.
— Я… ці-ж не пазналі?
— Ці не Сьцяпанька? — спрасонку крычыць мама.
— Ну, што ты ‘йта?! — родненька-родненька і ласкава адгукаецца нявестка.
І ўва ўсіх няпэўна-радасная, сумна-трывожная надзея, нават у мяне: „Ці не Сьцяпанька (старэйшы брат) нейкім дзівам трапіў з вайны ўдвору?“ Аж халадзее пад сэрцам.
Ды не: голас сватаў, нявесткінага дзядзькі.
Тата адчыняе і варочаецца з ім разам. Мама паліць сьвятло.
— У воласьці быў. Мімаездам завярнуў. Нейкая паперына табе, сваток… — падае мне з-за пазухі пакет.
Я ўжо мімаволі баюся ўсякіх паперын. Неспакойна ірву пакет, лаўлю вачмі літары…
— Ну? Што там? Што-ж нічога ня кажаш?
— Гэта… ад воінскага начальніка, — адказваю няроўным голасам. — Дзеля нечага гукаюць на тую сераду. Можа, па білет…
