Клічэм ка́ней на пагоду
Ад усходу да заходу,
Молім, сеем рэчкай сьлёзы
Ад марозаў да марозаў;
І нічога, а ўсё толькі
Паганяюць больку болькі,
Са старонкі левай, беднай
Маладзік стрэчаем бледны.
Ждуць пасеву горы, долы,
Нашы нівы, нашы сёлы,
Німа-ж мейсца ад залома
Ані ў полі, ані дома.
Пакрывіла сьцюжа хаты,
Пазметала стрэхі з латаў, —
Пазметала, не спытала
Ў чыстым полі пахавала.
Спад глухога неба хмары
Кветкі губяць на папары,
Бор хістаюць векавечны,
Дуб кладуць далоў няўсечны.
Усё палошчуць і дрыгочучь;
Хоць бы йшлі ўжо — йсьці ня хочуць.
Хто прагоне, хто ўбароне,
Крыжам ляжэ на загоне?
За гарамі, за даламі
Дрэме сонцэ нашэ з намі;
Ночка ходзе, не атходзе,
І сьляпой савой заводзе.
