Старонка:Лукішкі (1929).pdf/41

ПЧОЛКА-НЯВОЛЬНІЦА

Па камэры водыр разьліўся.
Цераз краты ўляцела пчала.
Я раптоўна душой ажывіўся,
Ўстрапянулася думка мая.

Прад вачыма мігцеліся нівы,
І жыты, і аўсы, ячмяні.
Вецярка ў каласох пералівы
Навявалі чароўныя сны.

Дзесь бруіла ў імшарах крыніца,
Вытрыскаючы^[1] срэбра стругу.
Крышталёвая сьлёзка-вадзіца,
Калыхала вясёлку дугу.

Дзесь скрыгікалі ў вёсцы вароты,
Чуўся студняў аддалены скрып.
І пялёнка салодкай дрымоты
Авінула загоны, палі.

1. Вытрыскаць — пырскаць.