Старонка:Казкі і расказы беларусаў-палешукоў.pdf/40

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

вы́пиць. Наси́лу цар палыкну́ў ка́плю вады́, як ему́ леґчѣ́й зраби́ласо, а це́раз тры дни саўси́м папра́виўса. Вы́здаравѣў цар и обдары́ў таґо́ чалавѣ́ка, чым ё́н захацѣ́ў. Зажы́ў з тых ча́саў той чалавѣ́к, як у Бо́ґа за па́зухаю: усеґо́ ему́ даво́ли, ўсѣ́ еґо́ шану́юць. Жыве́ сабѣ́ ў пала́цах и ничо́ґо не дба́е. Але́ тǒлько адно́ еґо́ ґрызе́ — ґэ́то, што прыдзе́тца кали́ нибу́ць памира́ць. А ему́ цепе́рь ой як не хо́чэтца памира́ць. Вѣ́дамо, чалавѣ́к здаро́вы, баґа́ты. От и прыду́маў ё́н, як абшука́ць смерць и велѣ́ў зраби́ць сабѣ́ таку́ю карава́ць, каб ена́ круци́ласа. Ось па нема́лым ча́се й захварє́ў той чалавѣ́к. Ба́чыць, аж емерць стаи́ць у ґалава́х, от ё́н и пакруци́ў карава́ць так, каб смерць была́ ў наґа́х. Паґлядзѣ́ла смерць, што ена́ стаи́ць у наґа́х и пашла́ да́лей.

Пажы́ў тро́хи чалакѣ́к, але́ знǒў прышла к ему смерць и ста́ла ў ґалава́х. Пакруци́ў челавѣ́к карава́ць, и знǒў пашла́ смерць шука́ць друґо́ґо чалавѣ́ка. Пажы́ў так то́й чалавѣ́к ещэ́ ґадǒў з два́: але знǒў захварє́ў, и захварє́ў ве́льми мǒцно. От ле́ґ ён на карава́ць и чака́е, паку́ль пры́дзе, смерць. Тǒльки зирне́, аш ена́ стаи́ць у ґалава́х да смее́тца. Пакруци́ў ґэ́то чалавѣ́к карава́ць, а смерць знǒў ста́ла ў ґалава́х. Чалавѣ́к зноў пакруци́ў карава́ць, а смерць знǒў перебѣ́ґла на друґи́ бǒк. Доўґо ё́н так круци́ў карава́ць, а смерць усе́ бѣ́ґала, як не прытǒмная, але́ по́тым и ка́жэ: „круци́, не круци́, а трэ́э умерци́“, и ўзсѣ́ла ему́ на ґо́лаў. Як ё́н ни круци́ў карава́ць, дак пазира́е, а смерць усе́ ў ґалава́х. Нѣ́ — ду́мае, — пра́ўду ка́жэ смерць: круци́, не круци́, а прыдзе́тца ўмерци́. Ма́быць смерци не абмануць. И паме́р той чалавѣ́к таґды, як не хацѣ́ў, бо ўся́ки чалавѣ́к таґды не ўмрэ, як хочэ, а таґды, як Боґ дасць.

Пересказалъ Рѣдкій.

С. Б. Рожинъ.