Першы па часу твор, трактуючы такі сюжэт, з’яўляецца ў ІІ стагоддзі нашай эры і належыць грэчаскаму пісьменніку Лукіяну Самасацкаму. У адным са сваіх сатырычных твораў ён расказвае, што ў час марскога плавання смерч наляцеў на яго карабль і падняў яго на вышыню 3 000 стадый. З гэтага моманту карабль ужо нёсся па небе і, пасля 7-дзённага блукання, прычаліў да круглага бліскучага вострава: гэта і была Луна… Як бачым, тут няма і ценю навуковай праўды.
Настолькі-ж недарэчны для чытача нашага часу і спосаб падарожжа на Луну іспанскага пісьменніка Дамініка Ганзалеса („Свет Луны“, 1648 г.), расказваючага, што ён даляцеў да нашага спадарожніка (і назад) на дзікіх лебедзях; падарожжа працягвалася 12 дзён.
Аўтар вышаўшага незадоўга да таго англійскага „Разважання аб новым свеце і іншых планетах“ (1640 г.), епіскап Вількінс, таксама не задумваецца аб спосабе палёту на Луну: „Трэба, — кажа ён, — або прырабіць сабе крыллі і ляцець, як птушка, або ўзабрацца на спіну велічэзных птушак, якія, як расказваюць, плодзяцца на Мадагаскары (моа?), або, урэшце, зрабіць лятаючую калясніцу, падобную да таго драўлянага лятаючага голуба, які некалі быў зроблены Архітам[1]“.
Даравіты зямляк Жуля Верна, славуты сатырык Сірано-дэ-Бержэрак, у сваім „Падарожжы на Луну“ (1649 г.) прымяніў наступны спосаб: абвязаў сябе мноствам склянак, якія Сонца нагрэла настолькі сільна, што прыцягнула іх да сябе разам з падарожнікам, накшталт таго, як сонечныя
- ↑ Грэчаскі матэматык ІV стагоддзя да нашай эры.
