Палкоўнік. Не палохайся, стары, не палохайся! Маё слова — сіла.
Пастух. Паночку, даражэнькі, паслухаць мы вас паслухаем. Але-ж буду прасіць — не выганяйце, пакуль паздаравее Ганка. Куды-ж я з хвораю пайду?
Палкоўнік. Твая праўда. Сьвет любіць людзей здаровых і дзеля гэтага пастанову нашай пані касую.
Пясэцкая. А дачцэ сваёй скажы, каб сьвечку богу паставіла, бо ў калодзежы дух нячысты жыве.
Палкоўнік. Мы архірэя паклічам, усіх чарцей павыганяе.
Убягае Альфонс
Альфонс (спаткнуўся). Быў фэльчар і казаў, што жыць будзе.
Пясэцкая. Я-ж і казала — хамы жывучыя.
Палкоўнік. Няхай жывуць хамы! Я з імі век пражыў. Ну, хадзем, скончым піць гарбату.
Пясэцкая. Пан Альфонс, за мной! (Пашлі).
Палкоўнік (да пастуха). Ня плач, усё будзе добра, я цябе не папушчу. (Пашоў).
Увайшоў студэнт
Пастух. Панічок, панічок! (На коленкі). Вы, як родны, памагалі нам у бядзе, не пакідайце нас далей. Прасеце цётку, каб не выкідала. Палепшае Ганка, мы самі пойдзем, мы самі пойдзем… (Горка плача).
ЗАСЛОНА
