Ганка. А тое, што я мужычка.
Студэнт. Гануся, усе мы людзі.
Ганка. Ваша праўда… людзі, але розьніца між намі ў тым, што з адным можна гаварыць пры людзях, а з другім хаваючыся ў лесе.
Студэнт. Гануся, як ты разумна разважаеш! (Хацеў пацалаваць).
Ганка (спыніла). Што вы, панічок?
Студэнт. Ганначка, якая-ж ты нядобрая!
Ганка. Даруйце мне!
Студэнт. А ці рада ты, Гануся, што мы разам?
Ганка. Год чакала!
Студэнт. Год чакала. (Прыкрая пауза).
Ганка (дае яму кветкі). Гэтыя кветкі на памятку вам, мо‘ калі ўспомніце Ганку — яны завялі.
Студэнт. Дзякую, Гануся! Я на іх век буду глядзець. Яны мне будуць напамінаць шчырую, добрую Ганусю.
Ганка. Няхай будзе так! (Кветкі палажыў у кніжку)
Студэнт. А скажы, Ганначка, ты бывала тут, дзе калісь мы рвалі кветкі?
Ганка (з болем). Ах, чаму-ж вы так не разумееце мяне?
Студэнт. Адна? (Ганка з болем глянула яму ў вочы) Разумею. Ганначка, разумею. І чаму я нявольная птушка на тую пару, як ты бывала тут, я прылецеў-бы сюды…
Ганка. Пашто я вам, мужычка?
Студэнт. Ганачка, калі ты яшчэ так скажаш, я ад цябе пайду.
Ганка (за руку). А я ня пушчу!
Студэнт. Ну, тады не жартуй з маім сэрцам, калі яно так шчыра б‘ецца да цябе. Усе мы з мужыкоў. Ні кароль, ні князь не зваліўся з неба з гэткім тытулам. Чуеш?
Ганка (уздыхнула). Чую!
Студэнт. Ну, чаго-ж ты ўздыхнула, галубачка?
Ганка (заплакала). Эх, як цяжка было чакаць год!
Студэнт. Гануся, ты плачаш? Скажы, дарагая, чаго? Я сэрцам адчуваю нейкую трывогу.
