школу пакінула, а так добра вучылася, цешыла мяне, як скончыць навуку… жыць будзем. Аж вось яно жыцьцё. Гэта-ж я загаварыўся, а скацінка мая куды хаця разбрылася. Дзякую, паночку, што паслухалі мяне, мужыка; з радасьці плакаў-бы, ды сьлёз няма. Выплакаў усе! (Пашоў).
Студэнт. Бедныя людзі! Парабчане па прыгавору.
Падыходзіць незнаёмы з вязанкай дроў на плячах
Незнаёмы (малады хлапец, аброслы барадой — прыглядаецца да Васіля). Васіль! Ты?
Студэнт. Зарэжце — не пазнаў.
Незнаёмы. А я цябе пазнаў адразу.
Студэнт. Здароў, браток! Якая зьмена, брат, з табою?
Незнаёмы. Ды яно ведама, жывучы ў лесе, хараства не нажывеш.
Студэнт. Чаго-ж ты тут у лесе?
Незнаёмы. Хочаш ведаць? Скажу!
Студэнт. Вельмі цікава. (Селі).
Незнаёмы. Жыву тут нездалёк, пры возеры, на беразе, пад лодкай.
Студэнт. Хіба жартуеш? На беразе, пад лодкай?
Незнаёмы. Перавозьнік я, а перавозьнікі ўсе так пад лодкай.
Студэнт. Няўжо-ж ты ня змог чаго лепшага дабыць? Ты-ж калісь вучыўся са мной разам у Інстытуце. І бач — вучоны чалавек перавозьнік.
Незнаёмы. Ня кожнаму суджана быць памешчыкам.
Студэнт. Ну, вось, адразу ты і пакрыўдзіў мяне. Ці-ж я памешчык? Адкуль ты гэта ўзяў? Ты-ж добра ведаеш, хто я.
Незнаёмы. Выбачай, брат, я не хацеў. Перавозьнік я па сваёй волі. Ад таго часу, як мяне выслалі са сталіцы, пасядзеў у адным, у другім астрозе, тут абраў сабе месца і жыву паводаль ад шуму гарадзкога.
