Старонка:Беларускі тэатр.PDF/41

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная


Але й гэты аргумэнт з пэрспэктывай "кіем цесаці на горкае яблыка" яшчэ не прамаўляе да розуму "дурнілы", бо ён адказвае: - яхай будзе Богу хвала, чорту трасца, я "вонятам" ня буду, бо бацькі мае ня былі, а також хлеб ядалі, півцо вівалі з (без?) карчмы не бывалі, - што-ж мне гэтая прынясець вера?

Прапаведнік уніі пачынае злавацца і пужаць непаддаваўшагася мужыка пякельнымі мукамі:

- Стой, пастой, суседзе, прыйдзе на цябе суд Божы, прыйдзе з мёртвых паўстаньне, будзеш ня раз верашчаці, крычаці, кленаці... есьлі схізмы не пакінеш!

- Што-ж - адказвае прастадушна мужык - ды й у пекле я туды-ж пажыўлюся: вадзіцы прынясу, дравец нарубаю, так-такі хлебцам сыт буду[1]...

І толькі тады дасягае свае мэты уніят, калі, пужаючы селяніна пякельным вагнём, падсоўвае яму запаленую сьвечку і кажа: "Вось пакаштуй пальцам, ці смачны вагонь?".

  1. Морозовъ. Ист. рус. театра. Правапіс ува ўсіх цітатах мы даем сучасны. - Аўтор.