Старонка:Арка над акіянам (1932).pdf/109

XXVII. ЭПІЛЁГ

Калі будзеш, мой добры чытач,
вывучаць Беларусі абшары —
не забудзься: на мапе адзнач
алоўкам каляровым імшару.

Перакрэсьлі, закрэсьлі зусім
ценявую ўмоўную лотаць:
дзе была заплясьнелая сінь,
там няма і адзнакі балота.

Высьцілаецца роўны прастор,
быццам стэп неаглядны навокал
і гавораць жыты аж да зор,
наліваюцца ядраным сокам.

І чумее вясной ярына
і шалеюць мурожныя травы.
Непраходных балот — не пазнаць
і звычайнаю песьняй — ня ўславіць.

Толькі звон залатых правадоў,
што напнуты, як струны, над краем
толькі рокат турбін над вадой
урачыстыя гімны сыграюць.