Старонка:Адвечная песьня.pdf/18

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была вычытаная


17 


Лета

        І ня стыдна-ж табе век вяком,
        Хоць і дуж, як той дуб векавы,
        Вясьці гутарку ўсё су плачом,
        Ніжэй гнуцца павялай травы!

            Нарэканьнем ня зможэш бяды,
            Хоць дзень, ноч нарэкай, небарак:
            Шчасьце ходзе гады-у-рады,
            Абмінаючы вёску ўселяк.

        Вось, як ведаеш, я ў цябе госьць,
        Не драмі-ж, як пад лавой тапор,
        Заработкі ў дварэ, чула, ёсьць,
        Шнур збірай свой, ды жыва у двор!

Мужык

        Двор я знаю даўно, ой даўно!
        З года ў год я там сілу ўсю ўцёк;
        Калі-ж гляну, выходзе адно:
        Пуста хата, сьвіронак і ток.

            Вынімала мне паншчына дух,
            Зжыў яе — думаў, воля дасць хлеб,
            І ці зьвёў ці ня зьвёў той ланцуг,
            Як за паншчынай, бедзен і сьлеп.

Лета

        І паехаў жэ, братка ты мой…
        Не вялікі, знаць, толк выйдзе ў нас;
        На! касу, серп — ваюй хоць з бядой!
        Іду Восені выслаць наказ.

Кідае касу і серп Мужыку пад ногі і адходзе. Мужык вострэ касу, прабуе на ўзьмежку і мінаючы вёску ідзе у двор. Бура пачынаецца на добрае; блыскае маланка; што раз сільней грыміць гром. Бье пярун. Пасыпауся дошч з градам.