Старонка:Адвечная песьня.pdf/17

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная



        Час такі: ад зары да зары
        Калі ўздумаеш сілы жалець,
        Дачэкаещся гэткай пары,
        Што прыпомне табе гэта клець.

            Што прыпомнюць і дзеткі твае,
            І скацінка прыпомне твая,
            А Зіма-ж запяе, запяе,
            Хоць памры — ні жыцьця, ні пуцьця!

        Бяры-ж, на! што табе я даю;
        Спадкі мне атказала Весна,
        Ідзі працу зьбіраці сваю,
        Сваё дзела даводзь да канца!

Мужык (водзючы блуднымі вачыма).

        Што? куды ты мне кажэш ісьці,
        Лета яснае, жаць і касіць?
        Лёгка песьні такіе вясьці.
        Але спробуй на дзеле пажыць.

            Свой лажок я падчысьціў вясной;
            Сеяў шнур; — у доўг даў магазын, —
            Цяпер, глянь! луг занесен вадой,
            Колас, глянь! ці ёсьць цэлы адзін?

        Еў, ня еў, ці адзет, не адзет,
        Да ўсяго я ахвотны ў людзей;
        З маей сілаю лічыцца сьвет,
        Чым жэ, чым я на ніве сваей?

            Не ўзьнімаецца к працы рука:
            Апрацівело горэ, жыцьцё.
            Эх ты доля-беда мужыка,
            Ой ты, Лета, ой Лета маё.