Разрытая магіла (Шаўчэнка/Краўцоў)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Разрытая магіла
Верш
Аўтар: Тарас Шаўчэнка
Пераклад: Макар Краўцоў
Крыніца: Вольная Беларусь, 1918 - №20-21 - с. 159
Іншыя публікацыі гэтага верша: Раскапаная магіла (Шаўчэнка/Колас).


Свеце ціхі, краю мілы,
Мая Украіна!
За што цябе спляндравалі,
За што, мама, гінеш?

Ці ты рана да усход сонца
Богу ні малілась?
Ці ты дзетачак ніпэўных
Добра не вучыла?

- Малілась я, турбавалась, -
Дзень і ноч не спала,
Сваіх дзетак даглядала,
У звычай навучала.

Вырасталі мае кветкі,
Мае тыя дзеткі,
Панавала і я колісь
На шырокім свеце.

Панавала… О Багдане!
Неразумны сыну!
Паглядзі цяпер на матку,
На сваю Украіну,

Што, калышучы, спявала
Пра сваю нядолю,
Сьлязьмі песьню палівала,
Выглядала волю…

Ой, Багдане, Багданочку!
Каб я была знала,
То ў калысцы прыдушыла б,
Пад сэрцам прыспала!

Стэпы мае запраданы
Жыдаві, Нямоці;
Сыны мае на чужыні,
На чужой рабоці.

Дняпро, брат мой, высыхае,
Мяне пакідае,
Мае мілыя магілы
Маскаль разрывае…

Ніхай рые, раскапуе, -
Не сваё шукае;
А тым часам перавертні
Няхай падрастаюць,
Дый паможуць маскальові
Гаспадараваці
Ды з матулі палатняну
Сарочку здымаці.

Пасьпяшайце ж, нідалюдкі,
Матку катаваці!

На чацьвера раскапана,
Разрыта магіла.
Чаго там яны шукаюць?
Што у нас згубілі?

Бацькі стары… Эх, каб яны
Знайшлі тое, што там пахавана!
Не плакалі б дзеці, маці ні знывала б!

(1843)