Мая хатка

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Мая хатка
Верш
Аўтар: Янка Купала
1905—1907
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/2663#899



І старая, і крывая
      Хатачка мая, —
Уся зьлеплена, як будка,
      З аднаго гнільля.

На страсе, як на балоце,
      Зрос зялёны мох;
Каты, часам і сабакі
      Лазяць па вуглох.

Па дзьве шыбы у ваконцы,
      І тыя з лучын,
Адны нізенькія дзьверцы,
      Ганачак адзін.

І ў сярэдзіне у хатцы
      Бедна, хоць ты плач:
Непачэсна выглядае,
      Бо я ж не багач.

Яе сьцен не склютавана,
      Няма ў ёй сьвятліц,
З друзу выбіта падлога,
      Столь яе з драніц.

Як увойдзеш – пры парозе
      З гліны печ стаіць, —
На ўсю хату, як ураднік,
      З-пад ілба глядзіць;

А пад печкай — маіх курак
      Хаткі-катухі,
Там, як трэба мне ўставаці,
      Пяюць петухі.

Напроць печы зь дзьвюх пліт жорны,
      Ля жарон — палок,
Над палком тарчыць пад бэлькай
      Коска і брусок.

На куце пад абразамі
      Стол стаіць, як пан;
Дзьве пры ім таўстыя лаўкі
      І адзін тапчан.

Дык во, знайце ж маю хатку,
      Родную маю! —
У ёй цэлы век жыву я, —
      Ем, працую, сплю,

Хоць старая, хоць крывая,
      З аднаго гнільля, —
Не аддам яе нікому,
      Бо яна мая!
      Бо яна мая!

(1905—1907)