Літаньне Адзіноце

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Літаньне Адзіноце
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/710


         Зноў я прыходжу у часе зьмярканьня
Складаю Літаньне, нясу Табе даньне
         Ад сэрца свайго, Адзінота;
Можа, раней, як яшчэ не радзіўся,
Табе быў адданы, Табе прысудзіўся;
         Крулева мая, Адзінота;
Можа быць, маці, калі спавівала
І ночы ня спала, над люлькай сьпявала,
         Аддала Табе, Адзінота;
Меў я ад родных пяшчоты – упады,
Мне мамка-галубка і ўсе былі рады,
         А Ты – над усіх, Адзінота;
Ты надавала мне брэдняў у садочку
Ля хаткі радзімай, ў вішнёвым куточку,
         Дзіцяці яшчэ, Адзінота;
Ласка Твая, што ўсяго навучыўся,
Ў жыцьцё, і ў людзей, і ў Цябе улюбіўся,
         І воля Твая, Адзінота;
Сьмерцю сваёю – ці наглаю згіну,
Ніколі Цябе я ужо не пакіну, –
         Ня здолеці мне, Адзінота.
Часам Табе пасылаю праклёны,
Зубоў скрыгітаньне, уразаў мільёны
         Ўладаньню Твайму, Адзінота;
І дух непакоры, руіны, паўстаньні
Над ўсе пераможны, кідае ў расстаньне,
         Абы ад Цябе, Адзінота;
Потым прыходжу пануры, пахілы,
Хачу падзівіцца на вобраз Твой мілы,
         Пякнейшы за ўсё, Адзінота!
Ты ж, як матуля, прытуліш і прымеш,
Ашушкаеш ласкай і тугу сунімеш,
         І зноў я з Табой, Адзінота!
Гэтак, нявольны ніколі сабою,
Прыходзіў сягоньня па спрэчцы з Табою
         Ў пакоры. Прымі, Адзінота!