Перайсці да зместу

Коннік без галавы (1941)/LXXXVI

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Раздзел LXXXV Коннік без галавы. Раздзел LXXXVI
Раман
Аўтар: Томас Майн Рыд
1941 год
Арыгінальная назва: The Headless Horseman (1865)
Пераклад: Уладзімір Ляўданскі
Раздзел LXXXVII

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




Раздзел LXXXVI

ЦЕХАСКІ СУД

Вось ужо надышла раніца наступнага дня.

Зара, якая зачырванелася над саваннай Техаса, асвятліла сваімі пяшчотнымі праменнямі амерыканскі флаг над фортам Індж.

Разам з раніцай з усіх бакоў з‘явіліся коннікі, якія накіроўваліся да ваеннага пункта. Яны набліжаліся ўдваіх, утраіх, а іншы раз і па шэсць чалавек у групе. Людзі, якія сабраліся, — розных тыпаў і нацыянальнасцей, але большасць з іх — каланісты паўднёвых штатаў. Па прафесіі гэта, галоўным чынам, плантатары, хоць тут вы знойдзеце і жывёлаводаў, і паляўнічых, і гандляроў жывёлай, і ўсякіх іншых камерсантаў, аж да гандляроў нявольнікамі.

Тут-жа і юрысты, землямеры, спекулянты зямлёй і ўсякія іншыя дзялкі, гатовыя пусціцца на любую авантуру.

Іх касцюмы таксама разнастайныя, як і іх заняткі. Мы ўжо апісвалі іх вопратку. Гэта той самы натоўп, які збіраўся некалькі дзён таму назад у дварэ Каса-дэль-Карво, з той толькі розніцай, што цяпер ён больш шматлікі.

Праўда, трэба дадаць, што гэты сход адрозніваецца ад папярэдняга і яшчэ ў адных адносінах: на гэты раз прыехалі і жанчыны — жонкі, сёстры і дачкі. Некаторыя з іх конна — мяккія, з апушчанымі палямі капелюшы ахоўваюць іх вочы ад яркіх праменняў сонца; іншыя-ж размясціліся пад белымі навесамі фургонаў або за прыгожымі фіранкамі карэт.

На сёння прызначан суд. Усе з нецярплівасцю чакаюць, калі ён пачнецца.

Бадай, залішне гаварыць, што судзіць будуць Морыса Джэральда, вядомага ў сетлменце па імю Морыса-мустангера. Не варта таксама дадаваць, што яго абвінавачваюць ў забойстве Генры Пойндэкстэра.

Усе зацікаўлены тымі таямнічымі акалічнасцямі, якія звязаны з гэтай справай. У сетлменце апошні час толькі і гаварылі аб гэтым.

Усе прысутныя ў форце Індж прышлі да заключэння, што гэты судовы разгляд пралье святло на нікім яшчэ не разгаданую таямніцу.

* * *

Дзесяць гадзін. Сесія суда пачынаецца.

Ваенныя, скончыўшы ранішні парад, рашылі правесці свабодны час сярод цывільных. Драгуны, стралкі, пехацінцы, артылерысты з‘явіліся побач з плантатарамі, паляўнічымі, гандлярамі і авантурыстамі.

* * *

Суд ідзе.

Перад вашымі вачыма, напэўна, паўстае карціна судовага працэса ў строгай абстаноўцы звычайнага суда.

Але ў пагранічным мястэчку Техаса абстаноўка судовага разгляду некалькі іншая, чым тая, якая ўстаноўлена традыцыяй у іншых кутках свету.

Спецыяльнага будынка суда тут няма, хоць праўда, ёсць пакой, у якім звычайна адбываюцца ўсякія сходы; там-жа наладжваюцца і паседжанні суда.

Дзень абяцаў быць вельмі гарачым, і таму вырашана было адкрыць сесію суда не ў будынку, а ў цені старога дуба. Тут паставілі вялікі стол, дзесятак складных крэслаў, абцягнутых скурай. На стол паклалі паперу, гусіныя пер‘і, велізарны том судовага заканадаўства. Прынеслі чарнільніцу, графін з кан‘яком і некалькі чарак, пачку гаванскіх сігар і карабок запалак.

За сталом з‘явіўся суддзя. На ім не было ні гарнастаевай мантыі, як гэта прынята ў Англіі, ні нават пінжака: з прычыны гарачыні ён рашыў прыступіць да справы проста ў рубашцы. На галаве ў яго адзета набок панама, у роце сігара.

Астатнія крэслы занялі адвакаты, камандзір форта, капелан, доктар, афіцэры і некалькі чалавек без пэўных заняткаў.

Убаку размясціліся дванаццаць прысяжных. З іх некаторыя сядзяць на груба збітых лаўках, іншыя — проста на траве. Навокал суддзі і прысяжных стоўпіўся стракаты натоўп. Паводдаль, у фургонах і экіпажах, размясціліся дамы, прыбраныя ў прыгожыя сукенкі.

Першапачаткова думалі судзіць не толькі Морыса Джэральда, але і Мігуэля Дыяза з яго таварышамі і Феліма О‘Ніла. Аднак, у працэсе папярэдняга дазнання мексіканскаму мустангеру ўдалося апраўдаць сябе, таксама як і сваіх таварышоў.

Яны прызналіся, што пераапрануліся індзейцамі. Гэты факт быў ужо і раней даказаны, так што нічога іншага ім і не аставалася зрабіць, але яны выдалі ўсё гэта за жарт. А з прычыны таго, што было ўстаноўлена, што ўсе чэцвера былі дома ў ноч знікнення Генры Пойндэкстэра, а Дыяз да таго быў як смоўж п‘яны, то далей іх і не дапытвалі.

Што-ж датычыць Феліма, то яго не палічылі патрэбным пасадзіць на лаўку падсудных, бо лічылі, што яго прысутнасць будзе больш карыснай у якасці сведкі.

Такім чынам, на лаўцы падсудных быў толькі адзін Морыс-мустангер.