Казка

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Казка
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/72353


«Што, дзяўчаткі, парабочкі,
Казку вам сказаці?
Ну, якую ж проці ночкі
Лепей нагадаці?..
         Добра!.. Слухайце уважна,
         Не перабіваці!
         Сядзьце чынам і паважна,
         Кіньце блазнаваці!
За ваконцам вецер сьвішча,
Як ваўчына вые,
Ведзьмы справілі ігрышча,
Ведзьмы маладыя.
         Ў хаце цёмна, ціха, смутна,
         Цяжка а тужліва,
         Уздыхае хтось пакутна,
         Неяк сіратліва.
Ўдовай бабкі сын прыгожы
Сеў каля ваконца,
Чымсьці хворы, спаць ня можа.
Выглядае сонца.
         Ведзьмы скачуць і гуляюць,
         Зірк ў вакно: хлапчына!
         У ваконца барабанюць:
         «Выйдзі, малайчына!»
Выйшаў. Чуе – нехта плача,
Ціха нехта кліча:
«Сюды, сэрца! Гэй, бурлача,
Пакажы аблічча!»
         Йдзець. На прызьбе каля хаты
         Бачыць: маладзіца,
         Пекнай ўроды, строй багаты,
         Ясны, аж мігціцца.
Стаў і словам не азьвецца,
Моцна задзіўлёны,
А яна – дык проста рвецца:
«Мілы, улюблёны!
         Сядзь жа поруч, не цурайся
         Ды любі мяне ты,
         Ты ж наблутаў, не сьпірайся,
         На мяне цянеты».
Сеў хлапец несамавіты,
Зь ведзьмаю абняўся,
Вецер, злога прагавіты,
Роў і не спыняўся.
         Рукі белы аплятаюць,
         Ўюцца каля шыі:
         Кроў прыціскі калатаюць...
         Вецер сьвішча, вые.
Потым палкім пацалункам
Ў вусны упілася...
Сэрца смокча... і з рабункам
Ў віхры паняслася.
         А дзяціна так ля дому
         І сядзець застаўся...
         Ведзьмы вобраз маладому
         Доўга ўспамінаўся.
Як успомніць – сэрца рвецца
Проста у скумацьце,
Да нічога не прыткнецца,
Ўсё сядзіць у хаце.
         І канец. А ведзьма? Можа,
         Да другога ходзіць,
         Маладая, ды прыгожа
         Жарцікі разводзіць.