Жаданне

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Жаданне
Верш
Аўтар: Валеры Маракоў
1927
Крыніца: http://old.knihi.com/marakou_v/



      Адыходзь, трывога, забірай з сабой
      Плач і крыўду хлопца з чулаю душой!

      Ты адна сягоння мне свая між ніў,
      Быццам я згараю ў песенным агні.

      Быццам я далёка, ў вочы б’е туман
      І нічога светлага больш ў жыцці няма.

      Ах, мой край каханы, залаты мой край,
      Не хачу так рана ў песнях дагараць!

      Я йшчэ жыў так мала і так мала пеў,
      Ну дык дайце ж, братцы, мне пажыць цяпер.

      Дайце на прыволлі сэрца з сінню зліць,
      Каб з другімі марыць і другіх любіць!

      (1927)