Груша

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Груша
Верш
Аўтар: Янка Купала
1906—1912
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/2743#28533



Калышацца сталетняя,
Шуміць на ўсе староны,
На ёй галінаў тысячы,
Лісткоў на ёй мільены.

Шпакі на ёй чырыкаюць,
І белкі часам скачуць,
І сонца дарыць сьпекамі,
І хмары дажджом плачуць.

Яна, загартаваная
Сталетняю парою,
Шуміць, заходзе ў гутарку
То зь небам, то зь зямлёю.

Дый дзіўнай мовы грушынай
Людзям не зразумеці,
Хоць мо’ аб чым і радасным
Захоча ім шумеці.

Хоць будзе мо’ расказываць
Аб долі, аб багацьці,
З даўнейшага, прайшоўшага
Пыл забыцьця зьмятаці…

О груша, о сталетняя,
Наўчы, што мне зрабіці,
Каб мову тваю дзіўную
Людзям пералажыці…

(1906—1912)