Перайсці да зместу

Водгульле (1922)/Араты

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Покліч (Гэй, чуеце…) Араты
Верш
Аўтар: Якуб Колас
1922 год
Пятрусь-касец
Іншыя публікацыі гэтага твора: Покліч (Гэй, чуеце, хлопцы? Дзе вы, адкажэце?..).

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




АРАТЫ.

— Но, малы! Но, малы, каб табе брыдка!—
Ў полі араты крычыць.
Сошка крывая дол рэжа плытка,
Толькі пясочак шарсьціць;

Глуха каменчыкі б‘юць аб нарогі,
Папараць, пырнік, што крок.
З сіл выбіваешта конік убогі,
Зыдзе няўмысьля набок,—

Крыкне араты і торкне ляйчынай:
— Куды паўзеш ты? назад!—
Клыгае конічак зноў раўчавінай,
Тчэ за сабою ён склад.

Сам-жа араты сошку ўстрасае,
Мерна йдучы за канём.
Босыя ногі, а шапка старая,
Зрэбныя порткі на ём;

Грудзі расклістаны, лушчыцца скура,
Пот залівае ўвесь твар.
А неба ясьнютка і хоць бы дзе хмура!
Эх, данімае іх жар!

Клыгае конік, а ззаду араты,
Ходзіць сагнуўшысь, як склют…
Матка-зямелька! Эх, недарма ты
Корміш убогі свой люд!

19/XII 1909 г.