Буслы

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Буслы
Верш
Аўтар: Янка Купала
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/34703


Падчысьціла Ўзьвіжаньне ўсю зямлю шчыра,
         Ліст зводзе хмызьняк заскаруслы...
Зьлятаюцца буслы к адлёту у вырай,
         На сходку сыходзяцца буслы.

Дзе плотам граніцу адвёў сабе выган,
         За прасла пашчэпліваў прасла, –
За выганам буслы рашаюць суд мігам,
         Пакуль дню лучына ня згасла.

Хто Млечны Шлях ноччу дагледзіць ня зблудзе,
         Хто мора адмерыць крыламі, –
Той вылеціць толькі ў далёкія людзі,
         Той вылеціць ў вырай з бусламі.

Клякочуць, хлапочуць. I крыльлі, і скабы
         Сусед аглядае суседа,
Разводзяць і дзеляць, хто дужы, хто слабы,
         Хто болей, хто меней сьвет зьведаў.

Зрабілі агледзіны, зрадзілі раду,
         К канцу прыбліжаецца сходка,
Шнур зладзілі к выраю ў згодзе і складу,
         Сьціхае гамонка-клякотка.

Ўжо мецяцца к лёту, ўжо хлопаюць крыльлі...
         Бач, бусел адзін стаіць хмуры, –
Яго аднаго усе неяк забылі,
         Адзін ён ня зьмесьціўся ў шнуры.

Стаіць і чакае сабе прыгавору, –
         Знаў – буслава сходка ня сьмешкі...
Ой, болей яму не пабачыці мора,
         Ня бачыці выраю сьцежкі!

Ізноў ўсклекаталі крылатыя сябры:
         – Ён слабы, ня наскага міру!
Хай гіне, хто слабы, згнілі ў каго жабры!
         Сьмерць буслу, няздатнаму ў вырай!

Сьмерць! сьмерць!.. Задымела пуховае пер'е,
         З-пад сэрца кроў хлынула стужкай...
I, споўніўшы прыгавар, буслы ў бязьмер'е,
         Ўзьняліся за дружкаю дружка.

Шнур доўгі паплёўся пад небам вячыстым,
         Плыў з клекатам далей і далей,
Аж згінуў з-пад вока у воблаках мглістых,
         Спавіўся ў туманныя хвалі.

А там, а за выганам сьцелецца поле,
         На полі рассыпаны косьці;
Над косьцямі вецер гуляе, скаголе,
         Груган залятае у госьці.

А там, ля касьцей залаціцца пярсьцёнак,
         А надпіс чужой на ім мовай:
«Як вернецца бусел зь нязнаных старонак –
         Ка мне мілы вернецца ўзнова...»

(1918)