Pierszy pramień (1929)/112

← 111. Żalba spiełaha żyta

112. Pieśnia żniaji Верш Аўтар: Цішка Гартны 1929 год

113. Tatarski pastoj →

Іншыя публікацыі гэтага твора: Песьня жняі (Гартны).

Прапануем да спампаваньня!

112. Pieśnia żniaji.

Pad siarpom majim krywym żyta chutka żniecca. Snop za snopam u rady pokładam kładziecca.
Nie bajusia śpieki ja, sonca ahniawoha, i nia czuju, szto balać ruki, kryż i nohi.
Pot lijecca ruczajkom, smaha zabiraje; ja-ż wiasiołaja ŭsio żnu, żnu dy padpiawaju.
Czas paśpieszna tak lacić — skora wieczar budzie — i ja niwaczku swaju tak dażnu jak ludzi.
Dy paśpieju mo jaszcze u snapy źwiazaci.
Och lublu, lublu swajo, swajo żyła żaci!