Я ўспамінаю год дваццаты

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Я ўспамінаю год дваццаты
Верш
Аўтар: Міхась Чарот
1931


(Да дня вызвалення)



Я ўспамінаю год дваццаты:
Плылі крывёю ўсе дарогі,
Быў сцяг над Беларуссю ўзняты,—
Сцяг бальшавіцкай перамогі…

Ліпнёвы дзень. Вайны пажары
Ў крыві людской даўно пагаслі…
Дзе панскія былі абшары —
Квітнеюць з кожным днём калгасы.

Ударны тэмп. Працуюць шпарка
Сям’ёю дружнай калектывы…
У полі трактар і жняярка
Ні для каго цяпер не дзіва.

А казкаю было нядаўна
Такі развой, такія штукі…
Сягоння мараць аб камбайне,
Аб лепшых выніках навукі.

Чытальні-хаты, яслі, клубы
Замест карчмы і гульняў дзікіх…
Няхай ліпнёвы дзень галубіць
Вольны прастор зямлі вялікай.

Савецкі край. Ты мілы сэрцу,
Да працы ты даеш натхненне.

Я жыць хачу, а не памерці,
Каб радасць несці пакаленню.

А вораг пільна, пільна сочыць.
За кожным нашым смелым крокам
Ён сочыць днём, ён сочыць ноччу,
І блізка ёсць ён і далёка.

Таму і мы заўжды на варце
Павінны быць сваёй краіны…
Шчыльней ў рады з рабочым станьце,—
Мы з гэтай сілай — не загінем.

Ні інтэрвенты, ні блакады
І ні паводка слоў хлуслівых
Савецкага не зрушыць ладу,
Бо наша моц — моц калектыву.

Ліпнёвы дзень. Шапоча жыта…
А сенажаць звініць касілкай…
Жыццё, жыццё, хутчэй скажы ты,
Ці люд працоўны — не асілкі?

Далёка рэчка ўецца йстужкай,
Там сход калгаснікаў ля млына…
Да іх хачу ляцець я птушкай
Праз лес, і горы, і даліны.

Скажу я ім: таму вы верце,
Хто не гандляр сваім сумленнем…
Хачу я жыць, а не памерці,
Каб радасць несці пакаленню.


1931