Я малады…

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Я малады…
Верш
Аўтар: Міхась Чарот
1926


. . . . . .

Я малады…
У сэрцы кроў струменіць,
І сілай творчаю
Істота ўся гарыць…

Але шмат хворых ёсць
У нашым пакаленні,
Што квола поўзаюць
Пад промнямі зары.

Гляджу на іх,—
Плыве за думай дума:
«Куды нясе іх
Вецер-сухавей?»
І падаюць яны,
Як ліст пажоўклы дуба,
Калі ўсё дрэва так
Прыгожа кудравее.

Я чую плач і сум…
Стаяць на раздарожжы
І шапкай мерацца
Прастору сінь залатаць…
І веру страцілі
(На што гэта пахожа?!),
Што шлях свой барацьбы
Прайсці не зможа
Мужыцкі лапаць.

Глядзяць яны:
Здаецца, ўсюды пуста,
Здаецца ім —
Пабеглі дні назад…
Бо ловіць погляд іх
Ліхіх людзей распусту,
І п’яны рэстаран,
І ночы блудны сад.

Ну, а чаму ж
Не паглядзець вам далей,
Не паглядзець туды,
Дзе творчых сіл агонь,
Не бачыць тых,
Што новых дзён скрыжалі
Мільёны рук
Надпісваюць сягоння?..

Ці помніце,
Хто выйшаў з сутарэння

І вежу светлую
Будуе ў гэты дзень?
О маладое
Наша пакаленне,
Не снуйце вы
Пад сонцам,
Нібы цені.

І ў песнях я
Чытаю часам роспач,
Як бы свой лёс
Пясняр на струнах плача…
На раздарожжы ён
І дні, і ночы,
Нібы свой шлях
Ён страціў —
Не іначай!

О мой сабрат,
Знайдзі ты чалавека,
Калі яго
Чамусці ты згубіў…
У нашы дні,—
Дні залатога века,—
Ты чалавек!..
І чалавек
Змагання й барацьбы.

Мой мілы край,
Спрадвеку ў сумных спевах
І ў казках жудасных
Народ твой з роду ў род,
Толькі цяпер,
Як сціхнулі завеі,
Ты скончыш свой,
Вялікі свой паход!

Я і хачу,
Йдучы з табой ў паходзе,
Не сумаваць,
Не плакаць,
Не стагнаць!
Красуй, мой край,

Бо сонца не заходзіць,
Дзе балаты твае,
І сенажаць,
І гаці.
Я шлях знайшоў,
Я слаўлю песняй радасць,
І песні я
Складаю ў сэрцы тон…
Я ведаю — даўно,
Даўно пара даць
Паэтам маладым
Дзён нашых перазвон.

О Беларусь!
Ты ўзросціш пакаленне
Сваёй змагарніцкай
І вольнае пары!..

. . . . . . . . . . .

Я малады…
У сэрцы кроў струменіць,
І сілай творчаю
Істота ўся гарыць!..

1926