Piotra. Domna, ci tak było?
Domna. (Składaje palcy na kryż.) Na kryż prysiahaju, što tak! I nia tolki ŭ subotu, a što dnia i caławaŭ, i piŭ, i jeŭ, i hałubkaju prazywaŭ!…
Dziamjan. Pa zakonu, kali daŭ słowa adnoj — pawinien żanicca z joju; z druhoju-ż ni ŭ jakim wypadku nia moża iści pad wianiec!
Daniła. Kali tak, dyk tak! Taras biary Domnu i żanisia z joju.
Taras. Ja nie chaču z Domnaju!
Domna. (Padychodzić da Tarasa.) Chadzi, hałubok moj mileńki!
Taras. Adčapisia ad mianie!
Daniła. Što? Nia słuchaješ mianie! Ja pakażu tabie uprawu! A jak nie…
Pratas. (Pierabiwaje) Dyk na ławu! (Pakazwaje jak bjuć. Biare Tarasa i padwodzić jaho da Domny.) Na trymaj hetuju cacu!
Wola. (żałaśliwa) A što-ż ja biednaja rabić ciapier budu! Chto-ż mianie ciapier woźmie! Heta-ż usie ludzi z mianie śmiajacca buduć! (Byccam plača.)
Hanna. Nie, usioż taki jon musić żanicca z majoju Woleju. (Chapaje Tarasa za adnu ruku i ciahnie da siabie, a Domna za druhuju — da siabie).
Hanna.
Nie, Tarasie, nia pušču.
Z Woleju żanisia!
