Старонка:Lucyna.Starasc.djvu/1

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка была правераная


СТАРАСЦЬ НЕ РАДАСЦЬ…

Піліп. Старасць не радасць, куме! Не раўнуючы як той конь, быў ды з’ездзіўся, так і я…

Грыгор. Яшчэ ж не саўсім з’ездзіўся. Па том адначэ на вас, куме, старога трэба са двое маладых сягонняшняга гатунку, каб падужалі.