за тою причиною, иже недалеко устье Немновое, гдѣ Немонъ въ море впадываеть. Надъ котороми жъ рѣками, надъ Дубисою, и надъ Немномъ, и надъ Юрою, тамъ ся поселили и почали розмноживатися. И оно мешканье ихъ над тыми рѣками вельми имъ подобалося, и назвали тую землю словеньскимъ языкомъ Побережная земля, а Литовскимъ языкомъ назвали Жемоитская земля». Адзін з унукаў Палемона, па імені Кернус, быццам бы, залажыў гор. Кернова й пашырыў свае землі за р. Вілію да граніцы Латыгальскай і да р. Дзьвіны. Ён, быццам-то, і прыдумаў назову «Літва», аб чым сьведчыць наступнае дасціпнае філёлёгічнае тлумачэньне:
«Люди тыи его, што за Велею посѣли, игрывали на трубахъ, дубасныхъ[1], и прозвалъ тотъ Кернусъ берегъ по вълоску[2], гдѣ ся люди его множать, литусъ, а труба, што на нихъ играють, туба, и далъ имя тымъ людемъ своимъ по-латине, зложивши берега литусъ, а труба — туба, и далъ имъ имя литустуба. То пакъ простые люди не вмѣли звати по-латине, и почали звати Литва. И отъ того часу панство Литовское почалося звати и множити отъ Жомоити». А адбывалася гэта ў той час, калі «повсталъ царь Батый и пошолъ на Рускую землю, и всю землю Рускую звоевалъ, и князей рускихъ многыхъ постиналъ, а оныхъ въ полонъ повелъ, и столець всее Руское земли, городъ Кіевъ, съжогъ и пустъ вчинилъ. А князь великий Кіевскій Дмитрей, боячисе великое силы и моци его, збѣгъ съ Кіева въ городъ Черниговъ, и потомъ довѣдался, што городъ Кіевъ скаженъ[3] и вся земля Руская спустошена; а вслышавъ, ижъ мужики мешкають безъ господаря, а зовутся Дручане, и онъ, собравшися з людми, пошолъ ко Друцку и землю Друцкую посѣлъ и город Дручески зарубилъ, и назвался княземъ великимъ Друцькымъ». Гэтак пераплятаюцца ў беларускіх летапісах выдуманыя здарэньні з літоўскай гісторыі з фактамі агульнарускага жыцьця, прычым легендарнае зьмешана з запраўдным гістарычным, асабліва назараньні літоўскай гісторыі.
Большай верагоднасьці варты весткі мясцовых летапісаў аб Гэдымінаўскай пары, хаця і тут мы яшчэ ня зусім забясьпечаны ад выдумкі, як напрыклад, у гісторыі аб закладзінах важнейшых гарадоў — Вільні й Трок. Летапісы, апіраючыся на нейкія фантастычныя народныя паданьні, прыводзяць лягэнду, быццам-то, гэтыя гарады былі заложаны Гедымінам пад уплывам розных прарочых прыметаў. Вось
