Старонка:Янка Купала. Збор твораў (1925–1932). Том 2.pdf/73

БЕЛАРУС

Сеў, як той крыж на расстаі,
Сярод пушч і поля,
Злажыў рукі і чакае
Усё нейкай долі.

Ўстане-ж, пойдзе полем, логам,
Будзе дыхту, будзе:
Пачапаў тупым нарогам
Кургановы грудзі.

Лом з крыжоў магільных звале,
Бульбу падпякае…
Пад‘еў, сеў, як крыж, і далей
Долі ўсё чакае.

А ці-ж прыдзе доля гэта, —
Трудна адгадаці,
Пакуль толькі з лета ў лета
Пляце яму лапці.

---