Старонка:Хрэстаматыя новай беларускай літэратуры (1927). Выпуск III.pdf/41

Сьняжыначкі.

Сьняжыначкі-пушыначкі,
Як матылькі ляцелі;
Як красачкі-пралесачкі,
Над хаткамі блішчэлі.

Бялеліся-мігцеліся
Ў багатыя калёры,
Драбнюткія-пякнюткія,
Як зоранькі, як зоры.

Насіліся-кружыліся
Над ціхімі палямі,
Даліначкі-сьцяжыначкі
Пакрылі дыванамі.

Над ёлкамі, над хвойкамі
Шапталі свае песьні:
„Як смутна тут, пакутна тут,
Тут страшна, ах, тут цесна…“

„У хмараньках — пры матаньках,
У срыбным^[1] у замчышчы^[2]
Сьпявалі мы, скакалі мы
І ладзілі ігрышчы“.

Сьняжыначкі-пушыначкі
На бога наракалі:
„Нас кволенькіх-вясёленькіх
На полі растапталі“

---

Сьнег.

Мо’ гэта белыя лебядзі
Сыплюць са скрыдлаў^[3] пушыначкі,
Кропяць, як дожджык густы?
Мо’ гэта срыбныя невадзі
Кідаюць з рыбак пыліначкі —
Лускі на дрэвы, кусты?

Мо’ гэта сейбіт стрывожаны
Сее зярняткі маленькія
З хмарак-сявалак, з высот?
Мо’ гэта скарб заварожаны,
Кволыя пэрлы маленькія
Падаюць з неба, як шрот?

Мо’ гэта белыя зорачкі?
Мо’ гэта з воблачкаў¹⁸) пчолачкі?

1. Полён. — сярабраным.
2. Месца, дзе стаяў замак.
3. Полён. — крыльляў.