Гэта старонка не была вычытаная
і доруць зямлі
залатыя вянкі.
Я за няўтомную музыку
ўсходу,
я за усход —
справу сэрца й крыві,
я за найвышшае ў эрах
жывое-жывых,
за комунізм і вясну,
не скаваныя лёдам!
Толькі ня мумію.
Дружа, паслухай, —
хмара кране
над табою брыво,
і ты захлынешся
у рогаце руху
над непаўторным
зямлі хараством…
Ўсё далей цягнік,
і імпэтная веліч
выростае ў бляску
барвовай зары,
