Старонка:Межы (1929).pdf/90

СЯЛЯНКА-СТУДЭНТКА

Сюды у Менск я прышла за навукай
Ад сялянскіх, ад родных мне ніў,
Бо зрабілася цемра дакукай,
А прынадай — асьветы агні…

Адчуралася, кажуць, палеткаў, —
Захацелася на панскі хлеб!
Не! Зімою я толькі студэнтка,
А вясною — ізноў на сяле.

Ня чураюся цяжкае працы,
Ня чураюся мазольных рук:
Мне ня хочацца час дарма траціць
У зімовую ў вёсцы пару!

Тачыць лясы ды толькі галёкаць
Па закутках, куткох кожны дзень, —
Калі хочацца к мэце высокай,
Семянінам каб быць ў грамадзе.

Праўда, вёска па многіх з нас плача,
Што раскіданы недзе, як мак;
Можа, думае, ўжо не пабачыць…
Ня усхліпвай-жа, вёска, дарма!