Старонка:Межы (1929).pdf/36

ЁИ…

Ты — усё тая, ўсё тая сялянка,
Табе горад — вялікі астрог.
Тваё сэрца зіяе вясьнянкай,
Ногі топчуць ня брук, а мурог.

І таму пакахаў не на жарты,
А праўдзіва цябе я — жыцьцём.
Можа тым я цябе і няварты,
Што зьнябыўся сваім пачуцьцём?

Нешта мне нашаптала аб нечым —
Аб далёкім, нязнаным яшчэ.
Я з табою спаткаўся на вечы,
Дзе жыцьцё свае колеры тчэ.

Спадзяваўся і я сваёй долі,
Ды ня тое спаткаў, аб чым дбаў, —
Заплялася ў вянок мой з куколяў
Неадвязная думка-журба.

І цяпер ужо яе і ня вырваць,
Ды нашто вырываць з каранём, —
Яна зьзяе далёкім мне выраем,
Яна зьзяе далёкім агнём.